601059_196056530539776_491111801_n


‘Als een schip achter de horizon verdwijnt, is het nog niet verdwenen’ –
Ton de Groot.

Sinds ik gestart ben als ritueelbegeleider bij alle hoogte- en dieptepunten in het leven denk ik weleens: wat zou het fijn zijn geweest als een ritueelbegeleider mij begeleid had bij het eerste grote overgangsmoment in mijn leven. Iemand die door middel van een passend ritueel en een mooi symbool mij had kunnen laten voelen wat ik destijds – mede vanwege mijn prille leeftijd – niet in woorden kon vangen. Iemand die mij bij de hand had genomen en mij over de drempel had geholpen, zodat ik de stap naar mijn nieuwe leven beter en sneller had kunnen maken.

Het schip naar Nederland

Mijn eerste belangrijke transformatiemoment voltrok zich kort voor mijn zesde verjaardag. Samen met mijn ouders, zusje en broertje maakte ik toen de indrukwekkende reis van Sydney, Australië, naar Nederland. Niet per vliegtuig, zoals je tegenwoordig zou verwachten, maar met de R.H.M.S. ‘Britanis’ van Chandris Lines, een enorm schip dat ons van de ondraaglijke hitte van het land ‘Down Under’ naar ons regenachtig kikkerlandje helemaal in Noord-Europa zou brengen; het thuisland van mijn vader.

13537503_908094912669264_1922616218912534471_n

Mijn ouders kozen voor deze emigratie omdat zij mij, mijn zusje en mijn broertje een beter leven gunden. Mijn vader en moeder maakten allebei onwaarschijnlijk lange werkdagen; soms waren ze samen wel zo’n tachtig uur in de week in de weer. Niet voor luxeartikelen of spannende vakanties, maar simpelweg voor een dak boven ons hoofd en een maaltijd op ons bord. Kortom: niks geen vrijheid, avontuur en uitgestrekte roodbruine landschappen met indrukwekkende zonsondergangen, maar een voortdurende worsteling om de rekeningen te kunnen betalen.

De emigratie is vanuit dit oogpunt dan ook zonder meer een liefdevol en legitiem besluit geweest. Zelf had ik het er echter heel moeilijk mee. Hoewel ik de Nederlandse taal volgens mijn vader binnen drie maanden perfect onder de knie kreeg en het in alle opzichten goed met mij leek te gaan, voelde ik mij totaal ontworteld. Ik heb de emigratie niet als een nieuw begin ervaren, maar als een afscheid. Alsof een deel van mijzelf in Australië was achtergebleven. Het lukte mij daarom maar niet om de aansluiting te vinden en mijn Nederlandse identiteit te omarmen.

Een drempel van zeven zeeën breed

Het gevoel van ‘anders’ zijn en er niet echt bij horen bleef en duurde voort tot ver in mijn tienerjaren. Terugkijkend op deze jaren besef ik dat dit niets had te maken met wáár ik woonde, maar met mijn onvermogen om op een goede manier afscheid te nemen. Ik was om de één of andere reden blijven hangen in het overgangsmoment; ik stond als het ware voor de drempel naar een nieuw leven en het lukte mij maar niet om daaroverheen te stappen. De drempel was voor mij zeven zeeën breed en daarmee op dat moment te groot om te overbruggen.

Mijn broertje en zusje hadden zich daarentegen van meet af aan probleemloos weten aan te passen aan hun nieuwe thuis. Misschien wel omdat zij jonger waren en zich daardoor minder bewust waren van wat ze hadden achtergelaten. Ze stapten in elk geval heel gemakkelijk over deze nieuwe drempel, alsof onze verhuizing van de ene kant van de wereld naar de andere kant niet meer was dan een sprong over een beekje in een boerenweide.

Waar de rest van het gezin niet achterom leek te kijken, stond ik voortdurend bij de spreekwoordelijke haven te wachten op het schip dat mij weer zou terugbrengen naar het zuiden. Ik verlangde zó terug naar mijn geboorteland en had moeite met het gevoel dat dit zó onbereikbaar was. Ik beloofde mezelf dan ook dat ik terug zou keren naar Australië zodra ik volwassen was. In mijn fantasie hoorde ik daar immers thuis. Het liep echter héél anders!

De stap over de drempel

Op mijn achttiende verjaardag leerde ik een jongeman kennen die mijn wereld op zijn kop zette. Hij gaf mij het gevoel ergens thuis te horen. Het ontwortelde gevoel verdween als sneeuw voor de zon. En toen ik besloot dat ik met hem een toekomst wilde opbouwen, koos ik ervoor om in Nederland te blijven. Sterker nog, ik omhelsde het land. Zomaar…probleemloos en zonder aarzeling!

Achteraf gezien, bleek het allemaal samen te hangen met het gevoel van grip te hebben op mijn eigen leven. Voor het eerst in mijn leven had ik zélf de keuze mogen maken om hier te blijven. Toen ik klein was maakten mijn ouders de keus om naar Nederland te komen. Toen ik in de jaren daarna opgroeide waren het wederom mijn ouders die de keuze maakten om definitief in Nederland te blijven. Maar toen ik eenmaal volwassen werd, was het mijn eigen keus! Ik móest hier niet zijn, ik mócht hier zijn! De drempel van zeven zeeën breed kromp ineen totdat het ook voor mij niet groter was dan een beekje.

En daarmee kreeg het schip dat achter de horizon verdween, uiteindelijk land in zicht! Australië verdween uit mijn zicht en Nederland werd compleet en onvoorwaardelijk mijn thuis!

Geschreven door: Corina Grotenhuis-Klerkx
Droompad Ritueelbegeleiding

 

Foto bovenaan: mijn zusje, mijn broertje en ik aan boord van de ‘Britanis’.
Foto halverwege tekst:Het schip R.H.M.S. ‘Britanis’